#8 Preoperatieve screening & consult nieuwe darmchirurg

Vandaag staat de preoperatieve screening en het consult met de nieuwe darmchirurg op de planning.

Om 10.00 uur Engelse tijd worden we verwacht in het Digestive Centre voor de pre-op, dezelfde locatie als waar dr. Barton-Smith zijn consulten doet. Bekend terrein dus. We melden ons wederom bij de receptie en mogen dit keer plaats gaan nemen in de wachtkamer. Edwin pakt nog even een koffie uit de automaat, want we zijn ruim op tijd. Maar het duurt niet lang voordat we worden opgeroepen door een vriendelijke dame om mee te komen. De koffie van Edwin gaat dus maar mee richting de behandelkamer. Ik mag op de stoel gaan zitten en Edwin wordt verbannen naar de behandelbank. “sorry, we hebben geen extra stoel.” Maar we voelen geen moment dat Edwin niet welkom is.

De dame van de preoperatieve screening stelt me vragen over mijn medicatiegebruik en wat vragen zoals of ik last heb van allergieën, benauwdheidsklachten of hartkloppingen. Op veel van deze vragen moet ik helaas ‘ja’ antwoorden. Al is het vermoeden sterk dat ook deze klachten samenhangen met de endometriose.

Er wordt bloed afgenomen. Dat doen ze iets anders dan in Nederland. Hier hebben ze eigenlijk een naaldje met een soort slangetje eraan waar ze daar pas de buisjes op klikken. Nadat ze bloed heeft geprikt, word er een watje geduwd op de plek waar zojuist het naaldje uit is gekomen, om het bloeden te stelpen. Ze heeft een mini pleistertje klaar liggen om op het prikgaatje te plakken zodra het bloeden stopt, maar mijn lijf denkt daar iets anders over. Dus laten we het watje er maar even op zitten met een groot stuk tape. “Zometeen vervangen we deze wel voor het kleine pleistertje”, geeft ze aan. “Ach in Nederland sturen ze je zo weg na bloedprikken, dus niks klein schattig pleistertje”, zeg ik haar. Ze kijkt me verbaasd aan…. Ze moet lachten, “nee, hier sturen we je niet met een half oorlogsverband weg….” Ik gniffel.

Na het bloed prikken krijg ik een swapje voor de ziekenhuisbacterie MRSA. Eerst een lichte ‘brush’ in mijn neusvleugels. En dan krijg ik een nieuw swapje in mijn handen geduwd voor in mijn ‘groin’, oftewel lies. “Je kan achter het gordijntje, als je wil, even je lies een brush met het swapje geven.” Ze wijst naar een gordijntje bij de deur. “Ach, ik doe het hier wel eventjes.” Dus broek iets laten zakken, en hoppa het swapje er langs halen. Terwijl ik dat deed dacht ik: hmmmm, misschien had ik toch achter het gordijntje moeten kruipen…. Aangezien ik hier in Engeland ben en ze hier nogal preuts kunnen zijn. Ik moet opeens denken aan het lakentje van het Ultrasound Centre. Maar ik deed het eigenlijk al voordat ik er erg in had.

Na de MRSA swapjes mocht ik op de behandeltafel plaats nemen voor een ECG. Omdat ik soms wel eens heb dat mijn hart een holletje neemt, willen ze het zekere voor het onzekere nemen. En wordt er keurig een hartfilmpje gemaakt. Ik mag mijn shirt uittrekken en krijg een zooitje plakkers op mijn borst geplakt. Terwijl het apparaat loopt, komt er een stuk papier uit rollen met mijn hartslag erop. Gelukkig zijn er geen gekke dingen op te maken uit de ECG. Pfieuw, dat is dan weer mooi meegenomen.

Ik mag mijn shirt weer aantrekken en de dame vraagt me of ik met haar mee wil lopen naar een toilet zodat ik in een potje kan plassen. Ze pakt het potje en een zakje met een groot geel-zwart logo erop. Ik krijg meteen associaties met het kernafval logo en ik kan het niet laten, dus floep ik er uit: “Zoooo, dat ziet er gevaarlijk uit. Het lijkt wel nucleair afval.” De pre-op vrouw schiet hard in de lach; “Nee, joh dat is het biohazard logo”, oftewel biologisch gevaar. Samen lachen we hier smakelijk om. 

Beware! Radioactieve pies 😜

Na veel moeite het mini-potje gevuld te hebben op het toilet (want jeetje, wat zijn die potjes hier f*cking klein. Het is een uitdaging erin te mikken), gaan we weer terug naar de behandelkamer waar Edwin nog aan het wachten is. Ze noteert nog wat dingen en ik geef haar aan dat ik nogal gevoelig kan zijn voor geluid (in de hoop dat ik een rustige kamer krijg, dadelijk in het ziekenhuis, ver van de zusterspost en/of keuken).

Na het hele riedeltje, begint ze over de ‘bowel prep’(oftewel de laxeermiddelen voor de darm): “Heeft uw dokter u verteld dat u uw darmen moet legen voor de operatie?” Ik antwoord positief. “Ik roep mijn collega er even bij, die gaat je vertellen hoe je dat moet doen.” Terwijl we op haar collega wachten, vertelt ze over haar zus die ook zo’n last heeft van migraine, net zoals ik.

Als de collega eindelijk binnenkomt, vraagt ze zichzelf eerst hardop af wie de patiënt is vandaag (Edwin zit nog op de behandeltafel). We moeten lachen. Ze vraagt eerst hoe het met mij gaat. Wat een lieve mensen zijn het hier toch, ze stellen je echt enorm op je gemak. Ze begint met uitleggen over de ‘bowel prep’. Ze pakt er een doos bij en opent deze om te laten zien hoe dat eruit ziet. Er zitten 3 zakken in met poeder. Op een zak staat dose 1 en op de andere twee staat dose 2, A en B. Ze legt uit: “Eerst ga je zondag even een lekkere goede lunch eten, want je begint zondagmiddag om 13.00 uur met dosis 1, dat meng je met 500ml water en drink je in kleine slokjes in een tijdspanne van een half uur op. Vanaf dat moment mag je alleen maar vloeibaar eten, dus soepjes of smoothies. Om 17.00 uur is het tijd voor de volgende dosis. Hierbij meng je dosis A en B samen in 500ml water en ook deze drink je op in een tijdspanne van een half uur. Dus vanaf zondagmiddag spendeer je dus de rest van de dag op je hotelkamer. Je toilet is je beste vriend.” Ze weet waar ze het over heeft, want ze heeft het zelf ook een keer moeten doen. “Not fun!” Ze vertelt dat ze haar vriend toen heeft weggestuurd omdat ze zich zo beroerd voelde en even niemand om haar heen kon velen. Dat belooft nog wat…. Ze geeft aan: “I am so sorry that you have to go through this…” Tjaaaa…. Het is niet anders”, antwoord ik. Het hoort er nou eenmaal bij! Ik herhaal de instructies die ze me net heeft verteld, en samen met de woorden “sterkte”, een paar ‘antiseptic wipes’ om te gebruiken de ochtend voor de operatie zijn we hier klaar. Maandag vanaf 7 uur nuchter en om 11 uur moeten we ons in het ziekenhuis melden voor de operatie. Super spannend!

De antiseptic wipes en de oh zo gezellige bowel prep

 

We lopen weer richting de Wilde Staycity Paddington, want om 15.30 uur Engelse tijd hebben we het virtuele consult met mijn nieuwe darmchirurg dr. Evans. In het appartement lunchen en relaxen we nog even. En rond 15.30 uur zitten we klaar met de laptop voor het consult. De 100 vragen die ik heb bedacht liggen op schoot en ik merk dat ik wel een beetje nerveus begin te worden….. 6 dagen voor vertrek even horen dat er een ‘change of plans’ was, en dat ik een nieuwe darmchirurg zou krijgen, heeft me toch wel even extra stress gebracht. Alsof ik nog niet genoeg op mijn bordje had….

Uiteraard had ik dr. Evans in die 6 dagen van boven tot onder doorgelicht, dus ik wist dat ik te maken heb met een zeer bekwaam chirurg, die zelfs andere chirurgen traint. Dr. Evans werkt net zoals dr. Barton-Smith met de robot, en dat heeft voordelen voor mij. Uiteraard heb ik daar nog zo’n 80 vragen over. Die ik nu dus allemaal kan gaan stellen. Op het moment dat dr. Evans online komt, zie ik dat hij niet achter een bureau zit. Hij verontschuldigd zich gelijk en geeft aan dat hij aan het rijden is en dat hij zijn zoontje op de achterbank heeft (wel geblurred, dus we zien hem niet). Normaal doet hij dit niet zo, maar door de last minute ‘change of plan’ moesten we natuurlijk ergens in korte tijd een plekje voor een consult vinden. Ondanks de gekke setting, neemt hij wel echt de tijd om al mijn 100 vragen te doorlopen. Virtueel vind ik soms wat lastig, omdat de verbinding dan wel eens hapert en dan is het Engels soms ietsjes lastiger te volgen. Ik vertel dr. Evans eerlijk dat ik het spannend vind, en zeker met deze plotselinge wissel. Ik biecht hem op dat ik hem de afgelopen dagen een beetje heb gestalkt en uitgecheckt op internet. Hij moet lachen: “Het enige verschil met de filmpjes op mijn website is dat ik nu een baardje heb.” En ik moet zeggen, dat baardje staat hem goed, hahaha. Voordat we ons gesprek afsluiten, bied hij net zoals de dame van de pre-op en dr. Barton-Smith zijn excuses aan dat ik aan de ‘bowel prep’ moet. Ja, ja… ik weet het inmiddels…. Not much fun! Ik had gehoopt zondag nog iets leuks te kunnen gaan ondernemen met Edwin, maar dat word eerder een date met de plee…..

 

Na het consult is het tijd voor een beetje ontspanning. Tijd om eindelijk Astrid in levende lijve te gaan ontmoeten na al het app/bel contact wat we tot nog toe hebben gehad. We spreken beneden af in de lobby, en als ik beneden kom zit ze er al. Eindelijk konden we elkaar de lang beloofde dikke knuffel geven. Wat een weg heeft zij al afgelegd! Zij heeft de grootste hobbel al achter de rug. En het was een bumpy road. En ik? Ik sta nog aan het begin. Zo’n gek idee!

Ook eigenlijk heel gek hoe vertrouwd het contact voelt. We begrijpen elkaar als geen ander. Zo onwijs fijn! Na een poos te hebben gekletst, is het eigenlijk zo gezellig en fijn dat we afspreken samen een hapje te gaan eten bij het grilrestaurant direct naast het hotel. Ik vind het verbazingwekkend hoe sterk Astrid is na twee operaties in korte tijd, en dat ze er toch maar even zit. Echt een powervrouw! Na het eten is ze, niet verbazingwekkend, helemaal gesloopt en gaan we weer terug naar onze appartementen. Wat een fijne afsluiter van deze dag. Nu heerlijk slapen, want stiekem ben ik ook wel een beetje heel erg moe. Morgen en een deeltje van de zondag nog even lekker genieten van Londen, saampjes met Edwin, voordat maandag de grote dag van de operatie is.   

 

Ontmoeting met Astrid in de Lobby

Uit eten in het grillrestaurant